Spacing Life

11 ธันวาคม 2550

เนื่องจากมีสอบสัมภาษณ์โตไก ไมสุรุ และเซ็นได จริงตกลงกันว่า ไปเจอกันที่ลาดกระบัง
นัดกันซื้อข้าวของจำเป็น เครื่องใช้ อาหาร และเครื่องดื่ม ตอน 1 ทุ่ม

จนในที่สุด ออกจากลาดกระบังตอน 2 ทุ่มเกือบ ๆ สามทุ่ม ไปถึงที่หมอชิตตอน 3 ทุ่มครึ่ง .... แต่เนื่องจากรอบรถ 4 ทุ่ม 15 เลยได้แต่นั่งรอ 555

 

รถมาจริงๆตอนประมาณ 4 ทุ่มครึ่ง แล้วพอขึ้นรถ เนื่องจากฟิตกันจัด เจ้ามือป๊อปเปิดวง เล่นไปซักพักก็ Zzzz... (แบบปวดขา และปวดคอ)

 

12 ธันวาคม 2550

ถึงผานกเค้าตอนประมาณ 6 โมงเกือบ ๆ 7 โมงได้

พอถึงก็ล้างหน้าแปรงฟัน และกินข้าว

สภาพอากาศอนลงจากรถหนาวจับใจ จนพากันคิดว่า นี่ยังอยู่บนพื้น แล้วบนภูมันจะขนาดไหน !!

 

 ว่าแล้วก็เหมารถสองแถวไปตรงตีนภูกัน !

 

ไปถึงตีนภูก็ตัดสินใจฝากของไว้ให้ลูกหาบแบก หวังว่าจะเดินขึ้นไปสบายขึ้น

 

 

แต่การพิชิตภูไม่ง่ายเท่าที่คิดน่ะสิ !

เดินไปซักพักก็เจองูสองตัวกำลังทำไรไม่รุ

กว่าจะพิชิตกม.แรกได้ ก็เหนื่อยแล้ว เอ นี่เราแก่แล้วเหรอ ?

 

ยิ่งสูงยิ่งหนาว ไม่จริงแต่อย่างใด เพราะนี่มันยิ่งสูงยิ่งร้อน ! จากที่ใส่เสื้อกันหนาวกันเต็มที่ ค่อยๆถอดกันจนหมด = =

แต่ที่ทำให้รู้จริงๆก็คือ ยิ่งสูงยิ่งเหนื่อยง่าย หรือว่าเพราะความเหนื่อยสะสมจากข้างล่างก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

และที่นรกสุดคือ 1.3 กิโลสุดท้ายที่แสนลาดชัน และมนุษย์กลัวความสูงอีกคนสองคนแถวนี้ ที่ไม่กล้าขึ้นบันได 555

 

และแล้วพวกเราก็พิชิตภู เฮ้ !!

 

 

 

หลังจากรับเต๊นและเช่าถุงนอน เราก็พากันไปอาบน้ำ ที่ โ ค ต ร เ ย็ น !!

และเนื่องจากเหงื่อยออกเยอะมาก ทำให้ต้องสระผม

และคุณปุ๊กของพวกเราเอาแชมพู head and sholder สูตรหอมเย็นสดชื่นไป

............. (คงรู้กัน)

 

แต่เรื่องซวย(?)ที่สุดคงไม่แค่นั้น เมื่อตอนที่ผู้หญิงไปอาบน้ำ

ปุ๊กที่กำลังสระผมอยู่ส่งเสียงมาว่า "กรี๊ดด น้ำไม่ไหล"

เน้นว่ากำลังสระผมอยู่ 5555

(แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนห้องได้โดยสวัสดิภาพ)

 

หลังจากนั้นก็พากันไปกินข้าว โดยที่คุณป้าเกิดติดอกติดใจป๊อป บอกว่าเราเคยเจอกันตอนเดือนตุลา(ฮา)

พวกเราเลยนั่งดื่มชาไปประมาณสามกา

 

แล้วก็กลับเต๊น ... เล่นไพ่ต่อ !!!

 

เกมยอดฮิตนอกจากป็อกแล้วก็คือ จับโจร

 

แต่พอเล่นไปซักพักก็โดนว่า เนื่องจากหัวเราะเสียงดังเกินไปหลังสี่ทุ่ม ทำให้ต้องแยกย้ายกันไปนอน

13 ธันวาคม 2550

ตื่นเช้า ... ตอนตี 4 ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ผานกแอ่น

 

หนาว มาก มาก มาก

 

เนื่องจากเราขนเสื้อหนาวไปเกินพอ ทำให้ร่างกายอบอุ่น จนทำให้กลายเป็นฮีตเตอร์ของคนรอบข้าง 555

 

หลังจากนั่งรอไปเป็นชั่วโมง และถ่ายรูปบ้า ๆ บอ ๆ

พระอาทิตย์ขึ้นสวยสมกับที่รอคอยและทนหนาวมาก ๆ

 

รูปถ่ายนี่เน้นสองคนหลังหรือสองคนหน้ากันแน่น้า !

 

 

กลับจากผาไปที่เต๊น เพื่อเตรียมตัว

กินข้าว และทาครีมกันแดด (สำคัญมาก) ซึ่งดูเหมือนว่าพวกผู้ชายจะกังวลยิ่งกว่าผู้หญิง ทาครีมกันแดดจนหน้าเด้งกันถ้วนหน้า

 

และแล้ว 10โมง เราก็ออกเดินทางไปหาใบเมเปิ้ล

 

 
ใบเมเปิ้ล

 

ท่ามกลางใบเมเปิ้ล

น้ำตกถ้ำใหญ่ ที่สวยซะจนหายเหนื่อย

นอนถ่ายเป็นรักแห่งสยามกลางใบเมเปิ้ล

 

จากนั้นก็กลับเต๊น อาบน้ำตอน5โมงกว่า ๆ กินข้าว

 

แล้วก็เล่นจับโจรเหมือนเดิม ฮา ๆ

คืนที่สองนี้ ศิโดนป๊อปกับเมธที่กำลังได้ที่แกล้ง

แต่เอ ... ทำไมศิถึงเรียกกระป๋องเบียร์ว่ากระบอกได้ล่ะ !!

 

ปล. วันนี้เราได้คำศัพท์จากพจนานุกรมศิมาดังนี้ กระบอก มะอึก เยิง

 

วันที่ 14 ธันวาคม 2550

ตื่นมาท่ามกลางความหนาว เพราะเจ๊ปุ๊กนอนเบียดตกลงไปบนพื้นไม้

 

หลังจากที่ไปต่อราคากันอย่างระห่ำเมื่อวันที่ 13 วันนี้พวกเราเลยได้ขี่จักการทั้งวัน 10 คันในราคา 9 คน ได้ดูพระอาทิตย์ตกที่ผาหล่มสัก ได้ไปถ้ำสอเหนือ มีแต่สระอโนดาตที่ไม่ให้ขี่จักรยานไป

 

ตื่นมากินข้าวตอนเช้า และเตรียมตัว ทากันแดด(กันจนหน้าเด้ง) และออกเดินทางเวลา 11 โมงกว่า ๆ ได้

 

ทัวร์ด้วยจักรยานแห่งแรกคือ ผาหมากดูกที่เคยมาเมื่อวันแรกตอนขึ้นจากภู

แต่เราลองไปถ่ายรูปกันอีกมุมแทน

 

ศิก็ช่างสังเกต ว่าทำไมป๊อปกับเมธใส่เสื้อสีโทนเดียวกัน แถมยังเสื้อกันหนาวสีเดียวกัน แล้วยังผูกเหมือนกันอีกตะหาก (แน่ะ ยกให้เลย)

 

หลักฐาน

 
ชื่อภาพคือ "เมื่อเราเจอทางแยก" (ลืมหมุนรูปอ่ะ)

 

 

ลิงสามตัว ปิดตา ปิดหู ปิดปาก

 

หลังจากที่โดนลุงช่างยุร้านข้าวแกงบอกว่า "ไม่ต้องไปสระแก้วหรอกน้อง น้ำน้อยไม่สวย เป็นลำธารเล็ก ๆ ไปสระอโนดาดดีกว่านะ เดินไปแค่ครึ่งชั่วโมงเอ๊ง สวยกว่าเยอะ "

คุณปุ๊กเลยบอกให้ไปสระอโนดาด ด้วยการเดินเท้า ท่ามกลางแมกไม้ที่ไม่ค่อยจะร่ม และแดดตอนเที่ยง ไปกลับกว่า 5 กิโล !

 

 

 

 

และเมื่อคนบ้ากล่อง(ปุ๊ก)กับคนบ้าถ่าย(แจว)ปะทะกัน แทนที่จะได้เดินกลางแดดครึ่งชั่วโมง มันเลยกลายเป็นชั่วโมงครึ่งแทน ...

 

เมื่อไปถึงสระอโนดาด

โอ้โห สวย มาก มากกก

ความเหนื่อยล้าละลายหาไปกับวิวตรงหน้าจนหมดสิ้น เหลือเพียงแต่ความแค้นไว้แทน

สระน้ำที่อุดมไปด้วยน้ำ ขุ่น ๆ

ต้นสนที่เรียงรายเป็นฉากหลัง แต่มันก็ขึ้นอยู่ที่ข้างเต๊นเหมือนกัน

 

หลังจากสระอโนดาด ก็เคลื่อนทัพไปยังที่หมายต่อไป โดยีแทนเป็นผู้นำทัพ

 

 

ผา(ศิ)จำศีล

ผู้กล้าศิ

boy band

(รูปนี้มีคลิปเบื้องหลัง อยากดูกรุณาติดต่อ)

 

จากนั้นก็พากันขี่จักยานวิบากไปยังน้ำตกถ้ำสอเหนือ

 

เส้นทางมีสิ่งกีดขวางมากมาย ตั้งแต่ดินที่โคตรจะไม่เรียบ

หินเป็นขั้น ๆ

รากไม้ที่ขวางสลับไปมา

ทำเอาเจ็บก้นกันถ้วนหน้า

 

แต่อุปสรรคที่สำคัญและยิ่งใหญ่ที่สุดของเจ๊ปุ๊ก น่าจะเป็น

"ทางโค้ง" และ "โคลน"

 

ตอนที่กำลังยืนคุยกับนักท่องเที่ยวแถวนั้น ก็ได้ยินเสียง "กรี๊ดดดด"

พากันหันไปมองที่ทางโค้ง

ปุ๊กกำลังพุ่งด้วยความเร็วสูงเข้ากอไผ่ ......... (แหกโค้งนั่นเอง)

-  -" ถึงจะบอกว่าเวลาขี่จักรยานถ้าหักเลี้ยวเลยมันจะล้ม แต่ก็ช่วงกะให้พอดีด้วยนะ -*- (แล้วก็คอยเบรค คอยชะลอตอนลงจากเนินด้วย)

 

แล้วก็ไปถึงถ้ำสอเหนือโดยสวัสดิภาพ(?)

ลิตก็กล้าเหลือเกิน @ ถ้ำสอเหนือ

 

สาเหตุที่ทำให้ปวดขากันถ้วนหน้า น่าจะเป็นขากลับจากถ้ำสอเหนือไปยังทางเลียบผานี่แหละ

ดังที่ได้กล่าวเอาไว้ว่าอุปสรรคมากมายเหลือเกิน

แต่ที่หนักที่สุดคือ ทางเข้ามันเป็นทางลาดลง เพราะฉะนั้นขากลับเราเลยต้องถีบขึ้นเนิน ทั้งๆที่มีแต่รากไม้นั่นแหละ !

 

เลยวางแผนการขี่ว่า จะมีจุด check point ระหว่างทาง ทุก ๆ ที่ๆร่มไม้เพียงพอแก่การหลบ 555

 

แล้วก็กลับออกมาสำเร็จ และมุ่งไปสู่ "ผาหล่มสัก"

 

ผาหล่มสักขึ้นชื่อเรื่องวิวตอนพระอาทิตย์ตกดิน ดังนั้นจึงมีคนแห่กันไปเยอะมาก

 รวมถึงเด็กเกษตรที่เจอกันวันแรก ที่ตอนอยู่ที่ผาพยายามแอบถ่ายรูปป๊อปด้วย ฮา ๆ

 

และเนื่องจากมาถึงผาทั้งที

ทำให้เราทั้งสิบ ผลัดกันถ่ายรูปนั่งห้อยขาบนผา

จนสุดท้ายลืมถ่ายพระอาทิตย์ตกไปซะสนิท

 

 

หลังจากถ่ายรูปกันจนมืดถ่ายไม่ได้ ก็ไปเอาไฟติดหัว และยกขบวนกลับ

โดยมีปุ๊กและบอดี้การ์ดทั้งสามรั้งท้าย

 

ทุกๆครั้งที่เราหันหลังกลับไป จะเห็นจักยานคันนึงล้มและมีคนนั่งอยู่ข้าง ๆ อย่าแปลกใจเลย เพราะคนนั้นคือปุ๊ก !

 

กลับถึงเต๊นตอนประมาณสองทุ่มกว่า ๆ เนื่องจากว่าทั้งตัวมีแต่เหงื่อ ทำให้ต้องอาบน้ำ และสระผมตอน 3 ทุ่ม 

น้ำเย็นอย่างกับเอาน้ำเย็นในตู้เย็นมาแช่น้ำแข็งจากช่องฟรีซแล้วใส่เข้าไปในช่องฟรีซอีก5นาที

 

กลับจากอาบน้ำและรับประทานอาหาร เราก็พยายามมองหาฝนดาวตก แต่แล้วสุดท้ายก็มานั่งเล่นไพ่ในเต๊นตามเดิม

 

15 ธันวาคม 2550

 

เนื่องจากเมื่อคืนเล่นกันจนดึก และมีใครก็ไม่รู้บอกว่า เต๊นผู้หญิงอุ่นกว่า ก็เลยนอนอัดกันในเต๊นเดียวนี่แหละ

(โดยที่ลิตหนีไปนอนสบายอีกเต๊น)

 

สภาพตอนตื่น - - นอนไปได้

 

 หลังจากกินข้าวกันเสร็จตอนสิบโมง ก็ออกเดินทาง ลงจากภูค่ะ

 

คราวนี้คนนำขบวนไม่ใช่แทนแล้ว แต่เป็นต่ายกับโตน

เพราะต่ายต้องรีบไปให้ทันรถที่จะนั่งกลับบ้าน

เลยเดินนำไปก่อน

 

แต่ปัญหาคือ ใบเอาสัมภาระลูกหาบมันอยู่กับคุณชายป๊อป

 

เรากะลิตเลยต้องเดินติดสปีดไปหาต่ายกับโตนที่เดินเร็วจนหายไปจากระยะสายตาแล้ว

 

เอ่อ

 

จะบอกว่า

 

ต่ายกับโตนนี่เดินเร็วมาก ๆ

 

T T ทำเอาหอบแฮ่ก ๆ แถมกว่าจะตามทันก็เกือบๆถึงหลังแป

 

...

 

หลังจากนั้น(หลังจากต่ายกะโตนลงไปต่อแล้ว)

พวกเรา8ชีวิตที่เหลือ ก็ชิวต่อไป 5555555

 

ค่อย  เดินลงภู

 

เนื่องจากไม่ใช่การขี่จักรยาน

คนที่หกล้มบ่อยที่สุด

เลยกลายเป็น เราแทน - -"

 

ระหว่างทาง

ลิงศิก็โชว์ความสามารถในการปีนต้นไม้อีกครั้ง ฮา ๆ

ใครอยากได้คลิป ติดต่อได้เหมือนเดิม

 

 

หลังจากนั้นศิก็เกิดอาการเจ็บขา

 

วิธีแก้ไขคือ

ขั้นแรก ยัดทิชชูไว้ที่ทุกนิ้ว

ขั้นที่สอง ทำไมเป้นแบบนี้ไม่รุ

 

เนื่องจากขั้นที่สองอุบาดเกินทุกคนจะรับ เลยตัดใจ เดินถุงเท้าเปล่า !

(มั่นมาก)

จนสุดท้ายพัฒนาไปเป็นรองเท้าแตะ

 

หลังจากนั้นก็ลงภู และขึ้นรถกลับกทม.โดยสวัสดิภาพค่ะ

 

 

 

เรื่องน่ารู้ของภูกระดึง .... พูดอะไรเจออย่างนั้น (จริง ๆ นะ) .... อย่างตอนลงจากภู เรากับเมธที่ลงความเห็นกันว่า นำแข็งที่อยู่บนภู ทำได้โดนการเอาน้ำมาแช่ตู้เย็นให้กลายเป็นน้ำแข็ง แต่จริง ๆ แล้ว ลูกหาบเขาแบกขึ้นมาทั้งน้ำแข็งต่างหาก !!

 

 

 

ปล. ทริปต่อไป ทีลอซู / เกาะล้าน *-*